| تبليغات | X |
|
راه راست
|
||
|
((جاءَ اَلحَقُّ وَ زَهَقَ الباطِلُ اِنَّ الباطِلَ کانَ زَهوقاً)) |
خطبهاى كه مولا علی (ع) درباره سيرها و گرسنهها بيان فرمود :
((اى بندگان خدا ، شما و آرزوهايتان در اين دنيا مهمانيد ،
مهمانىيى كه دورانش بپايان ميرسد ، و وامدارانى هستيد كه بايد وام خويش را بپردازيد ، روزگارتان پايان مىيابد و كردارتان باقى ميماند ،
چه بسيارند كسانى كه در دنيا تلاش كردند و عمر خويش تباه كردند و كوشيدند و زيان ديدند ، شما اكنون در روزگارى بسر ميبريد كه نيكيها پشت كرده و بديها روى آوردهاند و اهريمن بنابودى مردم طمع بسته است . اكنون ، شيطان ، نيروهايش توان گرفته و فريبش گسترش يافته و بشكار مردم دست زده است .
به اين مردم نگاه كن ، و ببين كه تهيدست برنج افتاده و توانگر بنعمت خداوند ناسپاس است و بخيل حق خدا را نمىپردازد و از كمك به نيازمندان بخل ميورزد و سركشان چنانند كه گوششان پندها را نمىشنود .
كجايند نيكوكاران و شايستگان شما و آزاد مردان و بخشندگانتان ؟
كجايند آنان كه در سوداگريشان پارسا و در راه و روششان پاكدل بودند ؟
آنها همه از اين دنياى پست و سراى زودگذر رنج آور كوچيدند و شما اكنون جانشين آنها شدهايد در گروه فرومايگانى كه از بس پست و بى ارجند لبها براى بدگوئى آنها نمىجنبد و نمىخواهد نامشان را بياد آورد ( ما از خدائيم و بسوى او باز مىگرديم ) تباهى همه جا را فرا گرفته كسى نيست كه زشتىها را دگرگون كند و مردم را از بدكارى باز دارد ، آيا با اين كارهايتان مىخواهيد خداى را در جايگاه پاكش همسايه شويد و در شمار دوستان عزيزش درآئيد ؟
هيهات ، هرگز نمىتوانيد خداى را فريب دهيد و به بهشتش راه يابيد و خشنودى خداى را جز با فرمانبرى او نمىتوانيد بدست آوريد نفرين خدا بر آنان باد كه مردم را به نيكى مىخوانند و خودشان نيكى را بجاى نمىآورند و مردم را از بدى باز ميدارند و خودشان بد كارند .))
(( و از طرف همه مستضعفین این کشور نفرین بر آن کسا نی که در زیرسایه سبز مقدس اسلام در تاریکی های قدرت غرق شده اند و لحظه ای به یاد مردمی نیستند که شب و روز خدا را در گرسنگی و تنگدستی می گذرانند ُ ))
سخنى در پرهيز از غيبت از مولایمان آقا علی (ع) :
آنها كه از گناه بدورند و از خطر معصيت بسلامت جستهاند ،
شايسته است كه بر گناهكاران و نافرمانان ، ببخشايند و به آنها مهر ورزند و سپاس بيگناهى بر آنها چيره باشد تا به گناهكاران نتازند و به غيبت آنها نپردازند ، اين غيبتگر را چه ميشود كه برادرش را غيبت ميكند و به سرزنش او مىپردازد ؟ آيا بياد نمىآورد كه خداوند گناهان او را پوشيده داشته و رسوايش نساخته است ، گناهانى كه از گناهان برادرش بزرگتر بوده است ؟ چگونه او را بگناهى سرزنش ميكند كه خود نيز بمانند آنرا مرتكب شده است ؟ و اگر گناهى مثل گناه او انجام نداده در انجام گناهى كه از آن بزرگتر است بنافرمانى خداى پرداخته است و بخدا سوگند اگر هم گناه بزرگى بجا نياورده و گناهانش كوچك بوده است گستاخى او بر عيبجوئى مردم از آن گناهان بزرگتر است .
اى بنده خدا در عيبجوئى هيچ گناهكارى شتاب مكن ، شايد كه خدا او را آمرزيده باشد و بر گناه كوچك خود ايمن مباش شايد كه بجهت آن كيفر يابى ،
پس هر كدام از شما ، بگناه ديگرى آگاه است بايد از بدگوئى او دست بردارد و بجبران گناه خويش پردازد و بسپاس پاكدامنى خويش به افشاى گناهان ديگران نپردازد .
(قسمتی از نهج البلاغه ) از این به بعد از شگفتی های نهج البلاغه مسائلی را در وبلاگ می آورم . ان شاءالله که استفاده کنیم و در خودسازی از این سخنان زیبا یاری بجوییم .
|